جلوه ي نوستالوژي و عناصر رمانتيك در شعر قيصر امين پور

مكتب رمانتيسم را يكي از مهم ترين مكاتب ادبي دانسته اند كه در شعر امروز ايران حضوري پر رنگ و پردامنه دارد و اين حضور از بدو ظهور شعر معاصر و حتي قبل تر، از اواخر مشروطه آغاز و با ورود اولين ترجمه ها به فضاي ادبي دوران تقويت مي شود. شاعران امروز ايران هر يك در حيات ادبي خود و در مراحلي به تفكرات رمانتيك اعتنا داشته و بدان ملتزم بوده اند، از جمله قيصر امين پوركه گر چه شاعري بنام در عرصه ي شعر انقلاب و جنگ شناخته مي شود اما با توجه به روحيه ي غنايي و درون گرايانه اش، توانسته بين واقع نگاري و حماسه ي هنگامه هاي انقلاب و جنگ از يك سو و حالات و آنات رمانتيك ازسوي ديگر آشتي و مؤانستي موفق به وجود آورد. سرلوحه ي اين التفات ها، نوستالوژي(غمِ غربت)ي است كه همواره عاطفه ي هنري امين پور را تحت سيطره دارد و در شعرش موجد مضمون آفريني هاي متنوع شده است ؛البته بديهي است كه اين رمانتيسم و مؤلفه هاي آن بويژه نوستالوژي، در اين آثار، اغلب آغشته به گرايش هاي عاطفي و فكري خودويژه و منفردي باشد كه جهان بيني امين پور را از جهان بيني رمانتيسم غربي و حتي رمانتيسم متعارف در شعر امروز متمايز مي سازد.