گذر آينه از شيء به «نشانه» و «موتيف» در شعر پايداري قيصر امين پور

در مقالۀ حاضر گذر از شيء به نشانه و موتيف را به عنوان مقوله اي مهم در معناشناسي و زايش معنا مورد توجه قرار مي دهيم؛ مسئله اي كه پژوهش حاضر مي پردازد، بررسي آينه به عنوان نشانه اي معناساز و سپس به عنوان تصويري تكرار شونده (موتيف) در دو دفتر شعر تنفس صبح و آينه¬هاي ناگهان قيصر امين پور و تأثيري است كه اين تصوير در زايش معناي شعر پايداري دارد. با طرح اين پرسش كه در حال و هواي شعر جنگ و مقاومت، حضور شيء / ابژه اي به نام آينه چگونه به نشانه تبديل مي شود و چه معناهايي را مي آفريند و در نهايت چگونه به عنوان موتيف كاركرد مي يابد؟ نتايج پژوهش نشان مي دهد در شعر پايداري قيصر امين پور، از ميان كاركردهاي آينه به عنوان يك شيء/ ابژه ارجاع به كاركرد آينه در بدرقۀ مسافراني كه راهي پرخطر را در پيش دارند، پرتكرار است. با ارتقاي آينه از شيء به «نشانه» اين ارجاع بيروني معناهاي بسياري را توليد كرده و در نهايت به موتيفي تبديل مي شود كه باور اصلي شعر مقاومت امين پور را انعكاس مي دهد؛ اين باور كه مردان دلاور مدافع وطن و ارزش هاي ديني و انساني، مرداني با صفا، يكرنگ، يكدل و با نورمعنويتي خيره كننده بودند كه راه پرخطر را برگزيدند، آنها چه بازگشتند و ما با شادي به پيشوازشان رفتيم و چه پرواز، عروج و شهادت را تجربه كردند، در هر دو حال درخشش آنان بي نظير و خيره كننده بوده است.