منطقه بندي فرم محور رويك ردي نوين در منطقه بندي

پیشینه منطقه بندی در مفهوم كنونی در شهربه عنوان ابزار اجرایی تفكرات شهرسازی در جهت بهبود كیفیت محیطی و اجتماعی شهرها به اولین اقدامات شهرسازی درابتدای قرن بیستم بازمی گردد و كماكان بعنوان تنها راه پیاده كردن تفكرات و راه حل های برنامه ریزی شهری مورد استفاده قرار می گیرد. مفهوم منطقه بندی فرم محور اساسا بر پایه خط سیر منطقه بندی در آمریكا و با یك شكاف عمیق از منطقه بندی عملكرد محور در قرن بیستم شكل گرفته اسـت و واجد مفاهيم محیطی، اقتصادی فرهنگی و اجتماعی معناداری می باشد(بختیاری،۱۳۸۸). در رویكرد منطقه بندی های كنونی، عدم توجه به فرم را حلقه ی مفقوده برنامه ریزی فعلی می دانند كه سبب ناكام ماندن برنامه ریزی و طراحی در زمینه های مختلف گردیده است (باقرزاده، ۱۳۹۴) در این پژوهش پس از برشمردن نقیصه های منطقه بندی عملكردی و بررسی رویكردهای نوین به آن، به معرفی كدهای فرم-بنیاد به عنوان تازه ترین این رویكردها پرداخته و با توجه به نقیصه های ناشی از فقدان نگاه سه بعدی در نظام هدایت شهری كشور امكان تلفیق و به كارگری این كدها در این نظام رابررسی می نماییم. (علی اكبری ودیگران، ۱۳۹۱).