جستارهايي در شناخت اثرات محيط طبيعي فلات ايران در نمادهاي زباني و مذهبي مردم ايران

نقش عوامل فرهنگی در مطالعات علوم جغرافیایی همواره مورد توجه قرار داشته است و فرهنگ به مشابه یكی از ابعاد و بنیادهای مهم تغییرات فضایی مورد بررسی قرار گرفته است. به عبارت بهتر فرهنگ به مشابه نقطه شروع ایجاد تغییرات مثبت و یا منفی در فضاهای جغرافیایی شناخته می شود. از سوی دیگر علاوه بر ثاثیر فرهنگ بروی محیط ، متقابلاً محیط جغرافیایی نیز بروی فرهنگ تأثیرگذار می باشد. به عبارت دیگر ظهور و یا عدم برخی از ویژگیها، فرایندها و نمادهای فرهنگی تحت تأثیر ویژگیهای طبیعی و فیزیكی ظرف جغرافیایی خود می باشد. در این راستا مطالعه اثرات ویژگیهای ابعاد طبیعی فلات ایران بخوبی علل ظهور برخی نمادها و روابط فرهنگی را روشن می سازد. این مسئله حتی بر دامنه و ظهور و یا كندی ظهور فرایند توسعه یایدار در ایران نیز تأثیرگذار بوده است. بویژه در ایران ، بررسی تأثیرات ویژگیهای طبیعی فلات ایران بر ویژگیها و نمادهای فرهنگی از جمله دین و زبان از موضوعات مغفول در مطالعات جغرافیای فرهنگی بوده است. در این مقاله كوشش گردیده با اتكا به روش توصیفی - تحلیلی و در چارچوب مطالعات جغرافیای فرهنگی ، چگونگی ظهور ویژگیها و خصوصیات دین و زبان در ایران در ارتباط با ویژگیهای طبیعی محیط جغرافیایی فلات ایران مورد بررسی قرار گیرد. یافته های تحقیق نمایانگر آن است كه بنیاد و مبداء بخش مهمی از ویژگیهای دینی و زبانی در ایران دارای سرچشمه جغرافیایی می باشد. بطوریكه نوع اقلیم و چگونگی استقرار عوارض طبیعی نظیر رشته كوه ها و بیابان ها و جنگل ها نقش مهمی در ظهور فرهنگ نوع و فرهنگ پذیری در جغرافیای فرهنگی ایران بوده است. حتی این مسئله در چگونگی و نوع آموزه های دینی مردم ایران از جمله در مذهب تشیع بسیار تأثیر گذار بوده است.