بازشناسي راهكارهاي طراحي همساز با اقليم در معماري دستكند (بررسي چند نمونه موردي در داخل و خارج از ايران)

فضاهاي زيرزميني به عنوان پناهگاه در طول تاريخ انساني مورد استفاده قرار گرفته است. معماري دستكند نوعي معماري بومي مي باشد كه ريشه در فرهنگ و سنت‌هاي كهن هر منطقه دارد و بستر طبيعي زمين،كوه يا تپه شكل دهنده آن است و با ايجاد فضاهاي منفي در دل آنها به وجود مي آيد و از هيچ مصالحي جهت توليد فضا استفاده نمي شود.به عبارتي از بسياري لحاظ سازگار با بستر پيرامون و محيط طبيعي است و پاسخي مناسب به نيازهاي مختلف استفاده كنندگان آن از جمله نيازهاي اقليمي مي باشد..در اين مقاله از طريق مطالعات كتابخانه اي و روش تحليلي-توصيفي و مقايسه اي تلاش شده چند نمونه موردي از معماري دستكند در داخل و خارج ايران بررسي و تحليل شود و به خصوص ويژگي هاي اقليمي بكار رفته در گونه هاي متنوع آنها تبيين گردد. همچنين به معايب و مزاياي اين آثار پرداخته شده است.نتايج اين پژوهش نشان مي دهد گونه هاي مختلف معماري دستكند داراي پتانسيل و چالش هايي مي باشد و مي توان اذعان داشت كه طراحي صحيح و الهام از راهكار هاي اقليمي به كار رفته در آنها يكي از روش هاي موثر در نيل به اهداف پايداري مي-باشد.