نگرشي نو به پايداري بافت هاي فرسوده روستايي

امروزه بسياري از روستا هاي كشور با مسأله ايي به نام بافت هاي فرسوده مواجه هستند.روستاها موجودات زنده ايي هستند كه رشد و زوال را تجربه مي كنند.اگر عوامل منفي ، نظم و سازمان فضايي آن ها را بر هم بزنند،فرآيند زوال آنها تسريع خواهد شد.نواحي فرسوده روستايي بنا به سرشت خود با انواع عوارض و مشكلات مواجه هستند از اين رو مشكل آنها چندوجهي است.كه در هر مورد به شكل خاصي بروز مي نمايد.به همين دليل براي حل مشكلات آن ها،معمولأ اقدامات و برنامه هاي گوناگوني مطرح مي شود كه هر يك بر جنبه اي خاص تاكيد دارد.به نظر مي رسد در بافت هاي فرسوده با توجه به وسعت دامنه و شدت مسائل گريبان گير اين بافت ها كارآمدترين رويكرد كه بتوان براي مواجهه با كاستي ها و نارسائي ها اتخاذ نمود.نيل به اهداف توسعه پايدار در عرصه بهسازي بافت هاي فرسوده روستايي باشد.روش به كار گرفته شده در اين پژوهش از نوع تحليلي – اسنادي است و بر همين مبنا براي استفاده هدفمند از اطلاعات گردآوري شده ضرورت طرح هاي بهسازي بافت هاي باارزش روستايي مورد بررسي قرار گرفته و اهداف آنها تشريح شده است.نتايج اين پژوهش نشان داد كه در بهسازي بافت هاي فرسوده روستايي مهمترين اصل مردم و مشاركت فعال آنان در امر بهسازي مي باشد و براي دستيابي به اصول توسعه پايدار بايد در زمينه هاي توسعه كالبدي،رفع كمبود ها و سرانه كاربري هاي خدماتي و دستيابي به الگو و فرم مطلوب مطابق با بوم و اقليم روستا تمهيدات لازم در نظر گرفته شود.در اين پژوهش تلاش گرديده كه بهسازي بافت هاي با ارزش روستايي از چشم انداز ديگري و با نگرش به مقوله توسعه پايدار مورد ارزيابي قرار گيرد. -