بنيادگرايي اسلامي به مثابه پاسخي به نيهيليسم نو

ايدئولوژي در معناي عام، در بستر زمان و درگير با دگرگوني و واقعيت‌هاي جهاني دستخوش چالش مي‌شود؛ اين چالش در نخستين شكل با بحران معنا و بي‌ارزش‌شدن نظام ارزش‌ها روبه‌رو است. نقطه آغاز بي‌ارزش‌شدن و غيبت معنا بروز دوباره نيهيليسم خفته در تاريخ حيات انسان است. براي غلبه بر نيهيليسم و بازارزش‌سازي، هر ايدئولوژي با توجه به متن انديشه خود درصدد پاسخ‌گويي است؛ انديشه اسلامي نيز از اين قاعده مستثني نيست. در بياني روشن‌تر، به زعم نگارنده، انديشه اسلامي درگير با سيطره نيهيليسمي نو است كه نظام معنايي و ارزشي اين انديشه را مانند ديگر انديشه‌ها آماج حمله قرار داده است. تكنولوژي و گسترش بدون مرز آگاهي، راه را براي پيشروي نيهيليسم هموار كرده است و در اين بين، انديشه اسلامي مسير معنابخشي و باز ارزش‌سازي را پي گرفته است. يكي از نمودهاي اين معنادهي نو در جنبش‌ها و انديشه‌هاي راديكال آشكار شده است كه عنوان كلي بنيادگرايي اسلامي به آن اطلاق مي‌شود و سازمان‌ها و گروه‌هايي چون القاعده، طالبان و داعش نمونه‌هايي از آن است. وجه بارز اين انديشه‌ها زبان خشونت است. در واقع با بياني موجز مي‌توان بيان داشت كه، بنيادگرايي اسلامي، نتيجه منطقي سيطره نيهيليسم نو است.