شبكۀ ريزومي بحران در خاورميانه و عقلانيت هاي سه گانه

مجموعۀ بحران هاي خاورميانۀ امروز به مجموعۀ ديگري از بحران هاي منطقه اي و جهاني متصل مي شود. اين اتصال بحران ها، شبكۀ وسيعي را به وجود مي آورد كه بحران ها را در عين گسستگي و استقلال نسبي از يك ديگر، از لحاظ فرايندهاي تكامل و رشد، مسيرها، خاستگاه ها و جهت ها در يك مدار قرار مي دهد. شبكۀ وسيع بحران هاي خاورميانه ماهيتي «ريزومي» (Rhizomatic) دارد، و اين ماهيت ريزومي به آن شكل نامتمركز، آنارشيك، ايلياتي، سيّال، و ناهم گون بخشيده است. بحران ريزومي بحراني لايه لايه است. بحران در مقياس سرمايه داري جهانيِ فاجعه به شبكۀ وسيعي از گونه هايي چون بحرانِ تفسيرِ شريعت، بحران مشروعيت، بحران هويت، بحران بازنمايي، بحران شخصيتي، شيزوفرنيِ فرهنگي و تكوينِ پرتنش و بحرانيِ سرمايه داريِ عربي متصل مي شود. اين شبكه در عينِ برخورداري از نقاط اتصال و پيوند، داراي نقاط گسست و خطوط گريز نيز است. در اين مقاله با استفاده از چارچوب مفهومي اي كه از ژيل دلوز و فليكس گتاري اقتباس كرده ايم، به تحليل انتقادي اين شبكۀ ريزومي بحران ها مي پردازيم.