ساماندهي محلات شهر اروميه با تأكيد بر توسعه اجتماع محور

به موازات توسعه و افزايش جمعيت شهرهاي بزرگ و ظهور مسائل گوناگون و پيچيده اجتماعي– اقتصادي برنامه ريزي شهري به ابعاد تازه اي دست يافته و باعث تحليل دقيق شرايط سياسي و اجتماعي در قلمرو جغرافياي شهري شده است. مطالعه محلات به لحاظ سطح توسعه يافتگي و شناسايي نقاط محروم به منظور برنامه ريزي اصولي و ارائه راهبردهاي صحيح و اجرايي با هدف حركت به سمت توسعه و پيشرفت متعادل ضرورتي اجتناب ناپذير به شمار مي آيد. مقاله حاضر، ضمن مروري گذرا بر ادبيات نظري توسعه و بافت فرسوده و با به كارگيري شاخص هاي اقتصادي، اجتماعي و كالبدي، با استفاده از تكنيك تاپسيس به ارزيابي سطوح برخورداري و تعيين ميزان نابرابري موجود ميان محلات بافت تاريخ دار شهر اروميه و شناسايي محلات داراي اولويت از لحاظ اختصاص امكانات و خدمات مي پردازد. اين تحقيق با توجه به روش كار از ماهيتي توصيفي- تحليلي برخوردار است. نتايج يافته هاي پژوهش حاكي از آن است كه محله راهنمايي با شاخص اولويت 8/0 داراي رتبه نخست به لحاظ ميزان توسعه يافتگي بوده است. هم چنين محله مفتح با شاخص اولويت 1/0 در پايين ترين رتبه بين ده محله جاي گرفته است. برابر تحليل صورت گرفته از نتايج spss محلات بافت فرسوده اروميه در سه سطح برخوردار، نيمه برخوردار و فروبرخوردار (محروم) جاي گرفته اند و در نهايت با بهره گيري از نرم افزار Arc Gis نقشه سطوح برخورداري محلات ترسيم گرديده است. نتيجه نشان مي دهد محلة مفتح در پايين ترين سطح برخورداري جاي گرفته و اولين اولويت توسعه را به خود اختصاص داده است. دومين سطح شامل محلات مهدي القدم و دادگستري است و سطح دوم توسعه محلات را در بر مي گيرد، سطح يك، هفت محله ديگر را در بر مي گيرد كه آخرين اولويت توسعه را در بر دارد.