بررسي اثربخشي آموزش مهارت هاي اجتماعي بر خودكارآمدي و رفتارهاي پر خطر در دختران نوجوان مقطع متوسطه

مقدمه و هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش مهارت‌هاي اجتماعي بر خودكارآمدي و رفتارهاي پر خطر در دختران نوجوان مقطع متوسطه بود. مواد و روش‌ها: اين پژوهش نيمه تجربي با گروه آزمايش و گواه و طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون انجام شد. جامعه آماري دانش آموزان دختر مراجعه كننده به مركز مشاوره آموزش و پرورش شهرستان اسلامشهر بود. دانش آموزاني كه نمره كمتري در مقياس خودكارآمدي و نمره بالاتري در رفتارهاي پر خطر به دست آورده بودند نمونه‌اي به حجم 30 نفر به‌صورت تصادفي انتخاب در دو گروه آزمايش و گواه كاربندي شدند. افراد گروه آزمايش، مداخله‌هاي 8 جلسه‌‌‌اي به مدت 90 دقيقه‌ به‌صورت گروهي دريافت و افراد گروه گواه در ليست انتظار قرار گرفتند. هر دو گروه قبل و بعد از آزمايش، مقياس خودكارآمدي و رفتارهاي پر خطر را پاسخ دادند. داده‌هاي جمع آوري شده با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس مورد تجزيه‌ و تحليل قرار گرفت. نتايج: يافته‌ها نشان داد كه آموزش مهارت‌هاي اجتماعي ميزان خودكارآمدي (84/35=F، 001/0=p) را به‌طور معناداري افزايش داده است؛ همچنين آموزش مهارت‌هاي اجتماعي توانست ميزان رفتارهاي پر خطر (29/4=F، 04/0=p) را نيز به‌طور معناداري كاهش دهد. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌ها مي‌توان نتيجه‌گيري كرد كه آموزش مهارت‌هاي اجتماعي موجب ارتقاء خودكارآمدي و كاهش رفتارهاي پرخطر در دانش‌آموزان دختر نوجوان شده است.