رابطه طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه با سطوح سبك هاي تفكر در دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي

مقدمه و هدف: طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه، الگوها يا درون‌مايه‌هاي عميق، فراگير و ناكارآمدي است كه در دوران كودكي يا نوجواني شكل‌گرفته، در دوران بزرگسالي تداوم مي‌يابد و در عميق‌ترين سطح شناخت، عمل مي‌كند كه معمولاً فرد نسبت به آن‌ها آگاهي ندارد. مواد و روش‌ها: اين پژوهش باهدف تعيين رابطه طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه با سطوح سبك هاي تفكر در دانشجويان اجرا شد. پژوهش از نوع همبستگي و جامعه آماري دانشجويان دانشگاه آزاد واحد اسلامشهر بودند كه از بين آن‌ها 378 نفر از ‏رشته‌هاي مختلف به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند. ابزارهاي سنجش شامل فرم 90 سؤالي ‏پرسشنامه طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه ‏‎(YSQ-SF)‎‏ يانگ (2005) و پرسشنامه 104 سؤالي سبك‌هاي تفكر ‏استرنبرگ – واگنر بود. ‏يافته‌ها: داده‌ها از طريق ضريب همبستگي پيرسون، تحليل رگرسيون چند متغيره؛ تحليل شد. يافته‌ها نشان داد بين طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه با سبك تفكر كل نگر رابطه معناداري وجود ندارد. ولي بين طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه با سبك تفكر جزئي رابطه معناداري وجود دارد (P 0/01, P 0/05). نتايج: دانشجويان در همان ابتداي ورود به دانشگاه ؛ نسبت به اصلاح طرح‌واره‌هاي خود اقدام نموده تا كمترين تأثير را در روابط اجتماعي و تحصيل خود مشاهده كنندو بتوانند سبك‌هاي تفكر خود را مناسب‌تر انتخاب نمايند.