اثربخشي درمان پذيرش و تعهد بر كاهش وابستگي بين فردي دانش¬آموزان بي¬سرپرست

اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر وابستگي بين¬فردي دانش¬آموزان بي سرپرست شهرتهران انجام شد؛ اين پژوهش از نوع هدف كاربردي و از نوع داده‌ها، يك پژوهش كمي است. در اين پژوهش از روش نيمه آزمايشي و طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل استفاده شد. جامعه آماري اين پژوهش را تمامي دانش¬آموزان بي¬سرپرست شهرستان تهران تشكيل داد دادند كه از اين جامعه با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس 30 نفر انتخاب شدند و در دو گروه آزمايش و كنترل بصورت تصادفي جايگزين شدند. بعد از هماهنگي‌هاي لازم با مسئولان ، اجراي پژوهش شروع شد بدين ترتيب كه اول براي هر دو گروه (آزمايشي و كنترل) پيش‌آزمون وابستگي بين¬فردي اجرا شد، سپس جلسات درمان مبتني بر پذيرش و تعهد در 8 جلسه براي گروه آزمايش اجرا شد اما براي گروه كنترل، هيچگونه مداخله اي اعمال نشد و بلافاصله بعد از اتمام مداخله آزمايشي براي گروه آزمايش و گروه كنترل پس‌آزمون پرسشنامه ها اجرا شد و در نهايت با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 20 به تحليل يافته‌ها پرداخته شد. نتايج تحليل كواريانس نشان داد كه درمان پذيرش و تعهد وابستگي بين فردي دانش¬آموزان بي سرپرست را بهبود مي بخشد (p 0/001). بنابراين پيشنهاد مي¬شود كه مشاوران و درمانگران از اين روش بيش از پيش براي درمان دانش¬آموزان بي سرپرست بهره ببرند.