اثربخشي بازي درماني با رويكرد فيليال تراپي بر افزايش مهارت هاي اجتماعي، تعامل والد-كودك كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه/بيش فعالي

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف اثربخشي بازي درماني با رويكرد فيليال تراپي بر افزايش مهارت هاي اجتماعي، تعامل والد-كودك كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه/بيش فعالي انجام شد. روش:طرح آزمايشي با گمارش تصادفي با پيش آزمون، پس آزمون، پيگيري همراه با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش را كليه ي كودكان دختر 3 تا 6 سال مهدكودك هاي مناطق 22 گانه شهر تهران در سال تحصيلي 96-95 تشكيل دادند. تعداد 30 نفر به روش نمونه گيري تصادفي در گروه‏هاي آزمايشي و كنترل جايگزين شدند (هر گروه 15 نفر). جمع آوري داده ها با استفاده از پرسشنامه كانرز نسخه والدين(1990)، مهارت‌هاي اجتماعي پيش از دبستان گرشام و اليوت(1990) و پرسشنامه رابطه والد-كودك پيانتا(1994) صورت پذيرفت. در فرايند اجرا، گروه آزمايش به مدت 10 جلسه تحت آموزش فيليال تراپي قرار گرفتند و گروه كنترل هيچ گونه مداخله اي را دريافت نكرد و به فعاليت هاي معمول خود ادامه دادند. جهت تحليل داده ها از آمار توصيفي و استنباطي(تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر) استفاده شد. نتايج: نتايج نشان داد كه از نظر ميانگين تعامل والد-كودك و مهارت هاي اجتماعي در مرحله پس آزمون و پيگيري، حاكي از افزايش تعامل والد-كودك و مهارت هاي اجتماعي در گروه آموزش فيليال تراپي بعد از آموزش بوده است(001/0 P). بحث و نتيجه گيري: مطابق با نتايج اين پژوهش، با استفاده از آموزش فيليال تراپي‏ مي توان تعامل والد-كودك و مهارت هاي اجتماعي دانش‏آموزان با نقص توجه/بيش فعالي را در مراكز اموزشي و به طور كلي در جامعه افزايش داد. اين روش مي تواند به منظور كاهش مشكلات رفتاري در كودكان استفاده شود.