بررسي تاثير ضخامت بال ستون بر لزوم استفاده از ورق پيوستگي در اتصال گيردار تير به ستون با مقطع قوطي

اكثر اتصالات از پيش تاييد شده در آيين نامه هاي طراحي لرزه اي سازه هاي فولادي محدود به اتصالات تيرI شكل به ستون هاي با مقطع بال پهن مي باشد. از طرفي با توجه به اينكه مقاطع بال پهن در ايران توليد نمي شوند، لذا طراحان اغلب از مقاطع قوطي جهت طراحي ستون ها استفاده مي كنند. به همين جهت نياز به تحقيق در زمينه عملكرد لرزه اي اتصالات تير به ستون گيردار جوشي به كمك ورق هاي روسري و زيرسري بسيار حائز اهميت مي باشد. يكي از نقاط ضعف اين اتصال ضعيف بودن چشمه اتصال ستون قوطي نسبت به مقطع بال پهن مشابه مي باشد. از طرف ديگر اجراي ورق پيوستگي در مقطع ستون قوطي دشوارتر است. در اين مقاله به منظور بررسي تاثير ضخامت بال ستون بر لزوم نياز يا عدم نياز به ورق پيوستگي در چشمه اتصال از مدل سازي به روش اجزاي محدود با استفاده از نرم افزار آباكوس، تحت بارگذاري رفت و برگشتي و با در نظر گرفتن رفتار غير خطي مصالح استفاده شده است. به اين منظور در ابتدا صحت مدلسازي با استفاده از يك مدل عددي مربوط به يك نمونه آزمايشگاهي مورد ارزيابي قرار گرفته است. سپس با تغيير ضخامت بال قوطي (ضلع مجاور اتصال) رفتار اتصال با يا بدون ورق پيوستگي مقايسه و ارزيابي شده اند. در نهايت محدوده نياز يا عدم نياز به ورق پيوستگي بر حسب ضخامت بال ستون تعيين شده است.