محله هاي تاريخي و نظريه توسعه

توجه به بافت هاي فرسوده و قديمي و رفع ناپايداري آن ها، به موضوعي جدي و محوري تبديل شده، به گونه اي كه سازمان هاي ذيربط را به تكاپوي ساماندهي و بازآفريني بافت هاي مذكور سوق داده و لزوم مداخله در اين بافت ها را در دوره هاي مختلف زماني مطرح نموده است. رويكردهاي مرمت و بهسازي شهري در سير تحول و تكامل خود از بازسازي، باززنده سازي، نوسازي و توسعة مجدد به بازآفريني و نوزايي شهري تكامل يافته و در اين مسير، گذاري را از حوزة توجه صرف به كالبد به عرصة تأكيد بر ملاحظ ات اجتماعي، اقتصادي، فرهنگي و هنري تجربه كرده اند. در حين بازسازي و نوسازي شهر ها محله هاي تاريخي و بافت هاي فرسوده و نحوه برخورد با انها از جمله مسايل مهم در توسعه شهري بوده است از اواخر قرن 18 ميلادي نظريه هاي متفاوتي در مورد چگونگي برخورد ب اين محلات شكل گرفته كه در اين نوشتار به بررسي انها مي پردازيم.