جستاري در الگوهاي بومي- اقليمي در معماري سنتي شمال ايران (مطالعه موردي: معماري استان گيلان)

اقليم در معماري سرزمين ايران همواره از عوامل تعيين كننده در عرصه معماري بوده است. بنابراين به نظر مي رسد، تدقين و كنكاش پيرامون مفاهيم و مباني اقليمي امري ضروري در جهت بازشناسي معماري بومي هر سرزمين باشد. استان گيلان همواره در طول تاريخ معماري خود و در پردازش به مفاهيم و اصول معماري در رابطه مستقيم با اقليم عجين بوده است. تاثير اقليم و شرايط آن بر شكل، كالبد، ريخت و غيره، ساختار معماري در اين بوم به صورت مشهود ديده مي شود. هدف از نگارش اين پژوهش دستيابي به شرايط آسايش انسان در جهت معماري پايدار در ساختمان هاي سنتي و معاصر مناطق معتدل و مرطوب مي باشد. نتايج به دست آمده، نشان مي دهد پايداري و اصول رعايت اقليمي جزء جدا نشدني از معماري و ساخت و ساز بوده و هست و به كارگيري اين اصول نه تنها محيط و فضاي آسايشمند، بلكه كمك به محيط زيست و بقاي بشر است. پژوهش حاضر از طريق مطالعات كتابخانه اي و به روش توصيفي– تحليلي، بررسي شده است.