دولت سعودي و جاهليت معاصر در سرزمين حجاز

يكي از ويژگي‌هاي‌ بارز جوامع جاهلي «تفرقه» و تشتت دروني است كه به عنوان صفتي ناپسند مورد نكوهش اسلام واقع شده است. در مقابل ويژگي مذكور، اسلام مسلمانان را به اخوت اسلامي ميان يكديگر و تشكيل «امّت واحده» فرا مي‌خواند. مقاله حاضر موضوع تفرقه‌افكني در ميان امت را در مراحل مختلف حيات سياسي دولت سعودي مورد بررسي قرار مي‌دهد و تغيير شكلي سياستِ دولت سعودي را از مرحله نظامي به فرهنگي و رسانه‌اي و متعاقب آن بازگشت به رويكرد‌هاي جنگ‌طلبانه، تشريح مي‌كند تا نشان دهد كه سياست‌هاي بين‌المللي فرهنگي و آموزشي عربستان سعودي كه در لسان شيخ ناصرالدين ألباني به سياست «تربيت و تصفيه» يعني تربيت امت بر اساس متون تصفيه شده وهابيت تعبير مي‌شود، وجه ديگري از رويكردِ تكفيري - نظامي آن؛ بلكه به‌مراتب خطرناك‌تر است. نهايت چنين سياستي پايدارشدن تفرقه و تكفير بي‌ضابطه در سراسر جهان اسلام است كه همواره مورد استقبال دشمنان اسلام بوده است.