پيرنگ شاعرانه در شعر شفيعي كدكني بر پايه «كوچ بنفشه ها» و «سيمرغ»

شعر معاصر براي رسيدن به انسجام، دلالت هاي زياد و لذت، نيازمند پيرنگ شاعرانه است. و م. سرشك مانند نيما و اخوان ثالث چه در نوشته ها و نظرياتش و چه در شعر خود به آن اهميت خاص داده است. او بر پايه ديدگاه هاي فرماليست ها و ساختارگرايان ادبيت و قواعد زيباشناسي را مبناي قضاوت و تحليل اثر ادبي مي داند و تلاش مي كند از تمام هنرسازه ها و تمهيدات طرح يا پيرنگ استفاده كند تا ساختاري تازه و شكيل به شعرش بدهد. دو شعر مورد نظر ما در اين مقاله واجد پيرنگ شاعرانه اند؛ به اين صورت كه در آن ها، ظرافت هاي ادبي و مضمون سازي ها به جاي محور افقي شعر در محور عمودي گسترش يافته است. موقعيت ها و بخش هاي شعر آگاهانه و به تناسب جابه جا و چينش شده اند. فضاسازي ها با تكيه بر عينيت و وضوح تصوير پديد آمده اند و از عنصر نماد براي گسترش معنا در ساحت عمودي شعر استفاده شده است.