تحليل گفتمان انتقادي مناجات‌نامة خواجه عبدالله انصاري

مناجات‌هاي خواجه عبدالله انصاري از عميق‌ترين مناجات‌ها و نيايش‌هاي عارفانه است كه بي‌گمان به لحاظ معرفتي متأثر از ادعيه مأثوره همچون؛ «سـمات»، «جوشـن كبير»، «ابوحمزه ثمالي»، «كميل»، «صحيفة سجّاديه» و «مناجات خمس عشره »مي‌باشد. همچنين سوز وگداز عاشقانه با انديشه‌هاي بلند عارفانه و حسن انتخاب كلمات كه در «مناجات‌هاي خواجه عبدالله انصاري »وجود دارد، اهميّت اين اثر ادبي-عرفاني را دو چندان كرده‌است. امّا اعتقاد بر آن است كه اثر نيايشي مناجات نامه خواجه عبداللّه انصاري، قابليت تجزيه و تحليل محتوايي در ابعاد گوناگون، از جمله رويكردهاي عرفاني را دارا است. بنابراين، نوشتار حاضر به شيوة تحليل محتوايي از روش‌هاي تحليل انتقادي گفتمان به بررسي و تحليل نيايش‌هاي اين اثر در زمينه‌هاي عرفاني مي پردازد. يافته‌هاي پژوهش نشان از آن دارد كه فرايند غالب در مناجات‌نامة خواجه عبدالله انصاري، فرايند عرفاني است و گفتمان‌هاي عرفاني چون؛ محبّت، توحيد، رضا، صبر نشانه‌ها يا دال‌هايي هستند كه با قرار گرفتن در مناجات‌نامة خواجه عبدالله انصاري معنا پيدا كرده‌اند.