بررسي گسيختگي در زمين لرزه ي سراوان (27 فروردين 92 , 7.5 Mw) با مدلسازي گسل گسترده

با توجه به اهمیت و كاربردهاي فراوان لغزش در زلزله شناسي ، در این مقاله چگونگي توزيع زماني لغزش روي سطح گسل زمين لـرزه سراوان تعیین شده است . زمین لرزه ی سراوان ، ۲۷ فروردین ۹۲، با بزرگی گشتاوری ۷۰۵ و عمق ۸۲ كیلومتر، بزرگترین زمین لرزه ی ایران در ۵۰ سال گذشته است. با توجه به این كه زمین لرزه ی سراوان داراي بزرگي بالایي بوده و عمق زیادي نیز دارد ، در شعاع زیادي از كانون زلزله احساس شده است . در این مطالعه از یك مدل لغزشی و دورلرز موجود از زمین لرزه ی سراوان برای بررسی منطقه ای و محلی لغزش بر روی گسل عامل این زمین لرزه استفاده شده است . تغییرات وابسته به زمان لغزش روي سطح گسل بررسي شده و براي حل مسئله ي برگردان از روش حداقل مربعات خطي مقید استفاده شده است . نتایج حاكی از شباهت های كلی ، برای توزیع لغزش بدست آمده با مدل لغزشی استفاده شده در مرحله اول است • جابجای اصلی تقریبا در بخش مركزی گسل قرار دارد ، گسترش جابجایی به سمت شمال خاوری بیشتر است و یك جابجایی كمتر نیز در گوشه شمال خاوری و بالای گسل دیده می شود . علاوه بر آن مدل بدست آمده در این پژوهش اختلافهای زیادی از جمله تقارن كمتر و گسترش بیشتر به چپ نسبت به مدل استفاده شده را نشان می دهد .