مدل‌سازي عدم‌قطعيت در الگوهاي بارش فصلي با استفاده از روش‌هاي كلاسيك فازي

يكي از مهمترين چالش‌هايي كه اساساً فراروي مديران و تصميم‌گيرندگان وجود داشته ودر اغلب موارد تصميمات آنان را دچار مشكل مي‌نمايد، نبود اطلاعات كافي و عدم قطعيت موجود در مسائل دنياي واقع مي‌باشد. امروزه اين كمبود كمي ويا كيفي اطلاعات و داده‌هاي مورد نياز، سبب شده تا علي‌رغم وجود روش‌هاي متعدد پيش‌بيني، هنوز حصول نتايج دقيق كار چندان ساده‌اي نباشد.الگوهاي مربوط به ميزان بارش‌هايفصلي از جمله مسائل دنياي واقعي هستند به‌طور ذاتي الگوهاي بسيارپيچيده و غيرقطعي دارند. به‌همين دليل اطمينان و اعتبار سامانه‌هاي پيش‌بيني بدون درنظر گرفتن كامل عدم قطعيت موجود در اين‌گونه از سيستم‌هاي واقعي، در حالت‌كلي قابل تأمين نخواهد بود.مدل هاي پيش‌بيني فازي از جمله مهمترين روش‌هاي موجود در ادبيات موضوع به‌منظور مدل‌سازي عدم‌قطعيت موجود در داده‌ها مي‌باشند. اين‌گونه از مدل‌ها همچنين به‌دليل استفاده از منطق فازي، نيازمند داده‌هاي كمتري بوده و اصولاً مدل‌هاي مناسب‌تري در شرايط داده‌هاي قابل‌حصول كم مي‌باشند. در اين مقاله به‌منظور برطرف نمودن محدوديت‌هاي مدل‌هاي خود‌رگرسيون ميانگين متحرك انباشته فصلي كلاسيك در مدل‌سازي ابهام موجود در داده‌ها و همچنين حصول نتايج دقيق‌تر در محيط‌هايي با درجه عدم‌قطعيت بالا، اين‌گونه از مدل‌ها با منطق فازي تركيب گرديده‌اند. به‌منظور ارزيابي عملكرد روش تركيبي پيشنهادي كه به‌طور خلاصه مدل خودرگرسيون ميانگين متحرك فصلي فازي ناميده مي‌شود، اين مدل براي پيش‌بيني ميزان بارش‌هاي فصلي شهرستان اصفهان مورد استفاده قرارگرفته و نتايج آن با مدل‌هاي فصلي كلاسيك مقايسه شده است. نتايج حاصله در پيش‌بيني‌هاي نقطه‌اي و پيش‌بيني‌هاي بازه‌اي بيانگر كارآمدي و برتري روش تركيبي پيشنهادي بر مدل‌هاي خود‌رگرسيون ميانگين متحرك انباشته فصلي كلاسيكبوده است.