طراحي مدلي براي رتبه بندي و ارزيابي كارايي ايستگاه هاي مترو (مطالعه موردي: ايستگاه هاي متروي تهران

تحولات شگرف در دانش مديريت وجود نظام ارزيابي اثربخش را در سازمان­ها اجتناب ناپذير كرده است، به گونه­اي كه فقدان ارزيابي در ابعاد مختلف سازمان اعم از ارزيابي استفاده از منابع، امكانات، كاركنان، اهداف و استراتژي­ها به عنوان يكي از علائم و بيماريهاي سازمان قلمداد مي­شود. امروزه بهبود شرايط حمل و نقل از اولويت­هاي توسعه­اي هر كشوري به شمار مي­آيد و كسب اطمينان از ارائه بهترين خدمات، مستلزم ارزيابي عملكرد بخش حمل و نقل مي­باشد. در اين پ‍‍ژوهش از تركيب روش­هاي تحليل پوششي­داده­ها و رويكرد درجه ترجيح فازي براي تعيين كارايي و رتبه­بندي ايستگاه­هاي مترو استفاده مي­شود. براي اين كار ابتدا شاخص­هاي عملكردي ايستگاه­هاي مترو بر اساس كارت امتيازي متوازن در چهار منظر مالي، مشتري، فرايند­هاي داخلي سيستم حمل و نقل مترو و رشد و نوآوري با استفاده از ادبيات موضوع و نظرات خبرگان در سيستم حمل و نقل مترو شناسايي مي­شوند. پس از شناسايي معيارهاي عملكردي، داده­هاي شاخص­هاي عملكردي ايستگاه­هاي مترو گردآوري مي­شوند. سپس با استفاده از روش تحليل پوششي داده­ها در شرايط فازي، كارايي هر يك از ايستگاه­هاي مترو به شكل يك عدد فازي مشخص مي­گردد. در اينصورت ما قادر به رتبه­بندي ايستگاه­هاي مترو نمي­باشيم. بنابراين در انتها با استفاده از رويكرد درجه ترجيح فازي به مقايسه كارايي فازي ايستگاه­هاي مترو مي­پردازيم. رويكرد درجه ترجيح فازي اين امكان را به ما مي­دهد تا ايستگاه­هاي مترو را بر اساس كارايي فازي اولويت بندي و رتبه­بندي كنيم.