بررسي دوام دراز مدت بتن پليمري در محيط هاي شيميايي

بتن پليمري يك ماده‌ي كامپوزيتي نسبتا جديد است كه به دليل خصوصيات فيزيكي- مكانيكي عالي، به ميزان زيادي در صنعت ساخت و ساز به ويژه در كاربردهايي كه در آن استحكام اوليه‌ي بالا، پخت سريع و دوام مناسب مورد نياز مي‌باشد، مورد توجه قرار گرفته است. در بتن پليمري برخلاف مواد بتني از پليمرها به جاي سيمان به عنوان ماده‌ي چسباننده استفاده شده است. كاربرد بتن‌هاي پليمري در اواسط قرن بيستم آغاز شد و با توجه به كاربردهاي گسترده و تنوع محصولات، توسعه روزافزون يافت. در اين پژوهش مطالعه‌اي مقايسه‌اي از تخريب بتن پليمري ساخته شده از رزين پلي استر غير اشباع ارتوفتاليك در 4 محلول شيميايي مختلف به صورت دراز مدت انجام شده است. استحكام و چقرمگي خمشي نمونه‌هاي بتن پليمري پس از سه، چهار و دوازده ماه قرار گيري در محيط‌هاي شيميايي (اسيد سولفوريك، اسيد سيتريك، سديم سولفات و گازوئيل) ارزيابي شدند. آزمون استحكام خمشي بر روي نمونه‌هاي بتن پليمري با ابعاد 10*10*50 سانتيمتري انجام شد. نتايج نشان داد كه بيشترين افت در استحكام خمشي در آزمونه‌هاي بتن پليمري قرار گرفته به مدت 12 ماه در محلول اسيد سيتريك رخ داده است ( معادل 37%). مقاومت خمشي و چقرمگي در تمامي محلول‌ها نسبت به نمونه‌ي شاهد افت داشته است كه كمترين افت نيز مربوط به نمونه‌هاي غوطه‌ور در گازوئيل بودند. با اين حال افت شديدتر نمونه‌هاي دوازده ماهه نسبت به ديگر زمان‌هاي غوطه‌وري، حاكي از تخريب شديد نمونه‌ها در زمان‌هاي زياد غوطه‌وري بوده است.