معماري بومي شمال ايران در پايان‌نامه‌هاي دانشگاهي

معماري بومي در نيم قرن اخير بسيار پر‌كاربرد بوده و از اين موضوع ابتدا تحت نام‌هاي گوناگوني همچون معماري ناشناخته، معماري‌سنتي، معماري‌مردمي‌، معماري‌عاميانه و يا حتي به عنوان معماري بدون معمار نام برده‌مي‌شد ولي آن چه كه امروز در تحقيقات اين حوزه در ايران ديده مي‌شود متفاوت از اين تعاريف است. فلذا نياز به آن است كه مطالعات در حوزه چيستي‌شناسي معماري بومي ايران صورت گيرد. اين مقاله در پي آن بوده‌است كه به فهم درستي از ميزان و حجم و موضوعات كار شده در حوزه معماري بومي در قسمتي از ايران (شمال‌) برسد و ميزان فعاليت در استان‌هاي مختلف را مقايسه كرده، موضوعات مورد توجه را باز‌شناسد. از اين رو با استحصال تحقيقات اعم از مقالات و پايان نامه ها از منابع نمايه‌سازي در كشور و دسته‌بندي آن‌ها در حوزه‌هاي استاني به تفكيك موضوعي آن‌ها پرداخته‌است. ماحصل اين كار آنست كه مشخص گرديد تعداد پايان‌نامه‌هايي كه به طور ويژه به معماري بومي 22عنوان مي‌باشد. همچنين تحقيقات معماري بومي استان‌ گيلان نسبت به ديگر استان‌ها بيشتر بوده و استان‌هاي اين منطقه تقريبا در يك سطح از اين نوع تحقيقات بهره‌مند مي‌باشند. به جهت موضوعي مجتمع هاي تفريحي و گردشگري و مجموعه هاي فرهنگي بيشترين تعداد پايان نامه را در اين منطقه به خود اختصاص داده‌اند و موضوع خانه و مجتمع مسكوني نيز مورد توجه بوده است. شيوه قالب مطالعات طراحي بوده است و اكثر پايان نامه ها در مقطع كارشناسي ارشد مي باشند.