بررسي تطبيقي حسرت‌‌سروده‌‌هاي مسعود سعد و معتمد بن عباد

حسرت گذشته و دلتنگي براي آن چه از دست رفته از ديرباز از جمله مضامين شعري بوده و شاعران در چكامه‌‌هاي خود به نحوي حسرت گذشته و دلتنگي حاصل از آن را با ابزارهاي زباني و تصويرهاي شعري گوناگون بيان كرده‌‌اند. پژوهش پيش‌‌رو با روش توصيفي-تحليلي، و در پرتو مكتب آمريكايي ظهور و بروز اين پديد‌ه روان‌‌شناختي- اجتماعي را در سروده‌‌هاي اين دو شاعر سر‌‌آمد حبسيه‌‌سرايي در ادب فارسي و عربي مورد مطالع‌ه تطبيقي قرار داده است. برآيند پژوهش نشان مي‌‌دهد كه اين موضوع به عنوان يكي از رفتارهاي ناخودآگاه فرد در اشعار مسعود سعد و معتمد بن عباد دو شاعر پارسي و تازي سد‌ه پنجم كه هر دو درد و رنج زندان را تجربه كرده‌‌اند نمود برجسته‌‌اي يافته است. غم دوري از وطن، يادكرد حسرت آميز روزگار خوش گذشته، سوگ عزيزان، اندوه بر فراق يار، حسرت بر جاه و مقام از دست رفته و شكايت از روزگار خزان ديد‌ه پيري، از مؤلفه‌‌هاي حسرت سروده‌‌هاي آن‌‌ها به‌‌شمار مي‌‌رود.