تاثيرگذاري آموزش تنظيم هيجان بر اميد به زندگي در زنان حاشيه­نشين

اهداف: پديده حاشيه­نشيني، خصلت شهرنشيني است و خصلت شهرنشيني، از خصلت­هاي عمده­ي جامعه­ي صنعتي است. اين پديده توام با آسيب­هاي اجتماعي، رواني و عاطفي بسياري همراه است؛ آينده­ي روبه­روي اين افراد، توام با ابهام است و بر اين اساس اميد متزلزلي به زندگي دارند. بر اين اساس پژوهش حاضر با انتخاب زنان حاشيه­نشين به بررسي امكان تاثيرگذاري آموزش تنظيم هيجان بر توانمندي زنان در حوزه اميد به زندگي اقدام نموده است. روش: پژوهش از نوع نيمه­آزمايشي و طرح پژوهشي از نوع پيش­آزمون – پس­آزمون با گروه كنترل ودوره پيگيري 45 روز بود. جامعه آماري پژوهش كليه زنان ساكن حاشيه شمال شهر اصفهان بود. نمونه پژوهش شامل 40 نفر از زنان حاشيه شمال شهر اصفهان بود كه به شيوه نمونه گيري در دسترس انتخاب و به شيوه تصادفي به دو گروه آزمايش (20 نفر) و كنترل (20 نفر) گمارده شده اند. ابزارهاي سنجش شامل پرسشنامه 8 ماده اي اميد بود. گروه آزمايش در طي 8 جلسه 2 ساعته تحت آموزش تنظيم هيجان قرار گرفته در حالي­كه گروه كنترل هيچ آزمايشي را دريافت نكردند. به­منظور تحليل داده ها، از آزمون تحليل واريانس با اندازه هاي تكراري استفاده شد. يافته­ها: نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه آموزش تنظيم هيجان بر اميد زنان ساكن حاشيه شمال شهر اصفهان تاثيرگذار نبوده است. نتيجه­گيري: بر اساس نتايج پژوهش حاضر اميد به زندگي زنان حاشيه­نشين، سازه­اي است كه قابليت تغييرپذيري اندكي در مقابل آموزش تنظيم هيجان دارد. بر اساس پژوهش حاضر، اميد به زندگي در زنان حاشيه­نشين فراتر از تنظيم هيجاني بوده و تغييرات اميد مستلزم چشم­اندازي روشن از آينده و ترسيم آينده­اي دسترس­پذير براي زنان است.