زنان، حق به شهر و شاخص‌هاي كيفيت فضاي شهر (مطالعه موردي: شهر بابلسر)

حق به شهر، يك حق بشري و شامل تعلق يافتن شهر به شهروندان و مشاركت آنان در امور شهري است. قرار گرفتن اين حق در چارچوب حقوق بشر به ‌جاي حقوق مدني به اين معناست كه هر انساني صرف‌نظر از جنس، سن، نژاد و ويژگي‌هاي اجتماعي- فرهنگي، تنها به دليل انسان بودن شايسته بهره‌مندي از اين حق است. هدف از اين پژوهش تعيين ارتباط حق به شهر و شاخص‌هاي كيفيت فضاي شهر بين دو جنس زن و مرد است. بدين منظور از نظريه حق به شهر لوفور به‌عنوان چهارچوب اصلي مطالعه حاضر استفاده شده است. روش مطالعه حاضر از نوع پيمايشي است و در آن از تكنيك پرسش‌نامه با حجم نمونه 305 نفر بهره گرفته شده است. يافته‌هاي اين تحقيق نشان مي‌دهد تفاوت جنسيتي در زمينه­ بهره‌مندي از حق به شهر وجود ندارد و زنان در اختصاص‌دهي و مشاركت در شهر نسبت به مردان از سهم برابري برخوردارند (27/7= t مردان و 76/7= t زنان، 35/0 =p). همچنين نتايج تحليل رگرسيون چندمتغيره بيان مي‌كند كه 32 درصد از تغييرات حق به شهر توسط جنس، سن، پايگاه اجتماعي- اقتصادي، مدت اقامت و شاخص‌هاي كيفيت فضاي شهري تبيين مي‌شود. ­