اثر يك دوره تمرين واليبال بر عملكرد ريوي دختران واليباليست

اهداف: در اين مطالعه نيمه تجربي و از نوع كاربردي 20 نفر از افراد شركت كننده در فعاليت هاي جنبي سالن ورزشي نرجس به عنوان نمونه آماري انتخاب شد. روش ها: در ادامه پس از اندازه گيري ويژگي هاي جمعيت شناختي و همچنين متغيرهاي تحقيق آزمودني ها در دو گروه تجربي و كنترل قرار گرفتند. گروه تجربي به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه 60 دقيقه تمرينات منتخب واليبال را انجام دادند. پس از پايان دوره تحقيق مشابه با پيش آزمون متغيرهاي تحقيق اندازه گيري شد. يافته ها: . نتايج آزمون نشان مي دهد با حذف اثر پيش آزمون تفاوت معني داري در سطوح پس آزمون FVC (43/0=P ، 86/0= 21 و 2 F)، FEV1 (38/0=P ، 99/0= 21 و 2 F)، PEF (59/0=P ، 53/0= 21 و 2 F) و MEF25FVC (38/0=P ، 00/1= 21 و 2 F). از اين رو هشت هفته تمرين واليبال، سه جلسه در هفته و هر جلسه 60 دقيقه اثر معني داري بر سطوح FVC، FEV1، PEF و MEF25FVC دختران والباليست ندارد. نتيجه گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان داد هشت هفته تمرين واليبال، سه جلسه در هفته و هر جلسه 60 دقيقه اثر معني داري بر عملكرد ريوي (سطوح FVC، FEV1، PEF و MEF25FVC) دختران والباليست ندارد. كلمات كليدي: تمرين هوازي، عملكرد ريوي، دختران واليباليست.