ارائه مدلي نوين جهت بررسي تأثير سرمايه اجتماعي بر رشد مداوم و پويايي زيست محيطي

سرمايه اجتماعي ابزاري براي تحكيم منابع و دفاع در برابر از دست دادن احتمالي منابع است. سرمايه اجتماعي اهرمي توفيق آفرين است كه مولفه هاي آن سرمايه ارتباطي، ساختاري و شناختي مي‌باشد. سرمايه اجتماعي به صورت يك رابطه دو جانبه محكم بين سطوح مشاركت مدني و اعتماد بين فردي خود را نشان دهد به طوري كه هر چه مشاركت شهروندان در جوامع شان بيشتر باشد، آنها بيشتر مي‌آموزند تا به همديگر اعتماد نمايند و هرچه اعتماد بين آنان يشتر باشد، احتمال بيشتري وجود دارد كه در امور جوامع خود مشاركت نمايند. اين پژوهش جزء مطالعات مروري بوده است و از روش كتابخانه اي استفاده شده است. در اين پژوهش سعي شده، ضمن بررسي تحقيقات محققان پيشين، مدلي به پژوهشگران آتي پيشنهاد گردد تا در جوامع مختلف مورد بررسي قرار دهند.