داستان پردازي و تاريخ نگاري هنر

وجود تاريخ هنر واحد، مطمئن و معتبر كه همه ي آثار ، ادوار ، مكاتب و آراي هنري را در قالب يك نظريه جامع، كامل و قابل پذيرش گرد آورد ، ضروري است. همچنين همه ي عرصه هاي پژوهشي را در بر گيرد و براي تمامي صاحب نظران نيز كاربردي باشد. تاريخ هاي مكتوب شده حال حاضر سلسله ي آثار هنري سراسر دنيا را به صورت مشابه با داستان پردازي ها ، توصيفات، تفاسير و باورهاي شخصي بيان نموده اند.اين شيوه رايج تاريخ نگاري ، داستان پردازي است كه بر اساس ربط ها ، تاكيدها و گرايش ها ساختارمند شده و سامان يافته است. هدف اين پژوهش بيان تفاوت هاي موجود ميان تاريخ نگاري داستان پردازانه و غير داستاني است. تاريخ نگاري هنر، مجموعه داستان هاي زنجيره اي از حوادث و وقايع راگزارش مي كند. پژوهشگر حقيقي بايد ميان داستان و غير داستان تمايز قائل شود و آنها را به عنوان يك امر معين غير گفتماني و غير متني تحليل نمايد. مبنا قرار دادن نظم زماني درست و حقيقي كه رخ دادهاي همزمان و يا متوالي در آن بتوانند به ظهور برسند، اساس تاريخ نگاري است. روش اين پژوهش بررسي تحليلي و تاريخي است.