ساز وكارهاي پياده سازي مديريت جامع مشاركتي آبخيزداري

روند تخريب منابع طبيعي برآيند و نتيجه‌ي مجموعه‌اي از عوامل طبيعي، بوم‌شناختي، اقليمي و اقتصادي اجتماعي مي‌باشد. آنچه در عرصه تخريب منابع طبيعي اهميت جدي‌تر دارد، علل اقتصادي-اجتماعي است و مي‌توان گفت برنامه‌هاي مربوط به اصلاح و احياي منابع طبيعي بدون دخالت و مشاركت مردمي امكان‌پذير نخواهد بود. پژوهشگران بر اين باورند كه بدون پيش‌زمينه‌اي به نام مشاركت نمي‌توان در بحث توسعه پايدار به نتيجه مطلوبي رسيد. مديريت حوزه آبخيز، يكي از حساس‌ترين و درعين‌حال پيچيده‌ترين اشكال مديريت منابع و توليد است. انسان به‌عنوان يكي از اصلي‌ترين اجزاي اين اكوسيستم، نقش مهم و تعيين‌كننده‌اي در پايداري اين مجموعه ايفا مي‌نمايد. جهت دستيابي به اهداف مديريت منابع آب و آبخيزداري و رهايي از چالش‌هاي موجود پيش رو، امروزه انديشمندان علوم آبخيزداري و مديريت منابع آب، راهكار مديريت مشاركتي يكپارچه حوزه‌هاي آبخيز (PIWM) را پيشنهاد و اجرا مي‌نمايند. در اين راهكار توجه جدي به حوزه آبخيز به‌عنوان واحد برنامه‌ريزي و اجرا مدنظر مي‌باشد. در اين مقاله سعي شده است تا از طريق مطالعات كتابخانه‌اي و اسنادي، به سازوكارهاي پياده‌سازي مديريت جامع مشاركتي حوزه‌هاي آبخيز ازجمله شناسايي كنشگران، آموزش كارگزاران متولي، مديريت جامع جهت هماهنگي بين بخشي و هماهنگي نهادهاي ذيربط، اجراي طرح‌ها و الگوهاي ترويجي اشاره گردد.