بررسي تاثير سطح انباشت وجه نقد و تمركز مالكيت بر عملكرد مالي شركت هاي پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران

چگونگي به كار گرفتن وجوه نقد داخلي يكي از تصميمات تاثيرگذار بر عملكرد شركت است. در دوران رشد اقتصادي شركت، همانطور كه ذخاير وجه نقد افزايش مي يابد مديران تصميم مي گيرند كه آيا وجه نقد بين سهامداران توزيع شود،صرف مخارج داخلي شود، ويا همچنان نگهداري گردد؟از طرف ديگر يكي از راههاي ارزيابي عملكرد شركت، تمركز مالكيت است. بر همين اساس در اين پژوهش تاثير نگهداري وجه نقد وتمركز مالكيت بر عملكرد 98 شركت بورسي طي دوره زماني 1385 تا 1392 مورد بررسي قرارگرفته است. به‌منظور اندازه‌گيري عملكرد شركت از معيار Q توبين و ارزش افزوده اقتصادي تعديل شده استفاده شده است. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها و آزمون فرضيه‌هاي تحقيق از مدل رگرسيون چند متغيره مبتني بر داده هاي تابلويي استفاده شده است. نتايج حاكي از همبستگي بالا بين دو معيار Q توبين و ارزش افزوده اقتصادي تعديل شده است. يافته هاي پژوهش بيانگر عدم درايت كافي مديران شركت ها در تصميم گيري هايشان نسبت به چگونگي استفاده از وجوه نقد و همچنين عدم رغبت و علاقه كافي در سهامداران عمده براي كنترل و نظارت بر تصميم هاي مديريتي است.