بينامتنيت قرآني در اشعار آييني و دفاع مقدس سيدعلي موسوي گرمارودي

نويسندگان و هنرمندان، در هر پايه از نبوغ و استعداد ذاتى ، مي‌توانند از آثار ديگران الهام بگيرند و برحسب فكر و توان هنرى خويش، آن‌ها را بپرورانند؛از اين رو، يكي از راه هاي درك و شناخت عميق و دقيق متون، بررسي ارتباط و تعامل بين آن‌هاست.در نظريه‌هاي جديد اين شيوه‌ي مطالعه را تحليل بينامتني مي نامند.قرآن كريم هم در جايگاه يكي از سرچشمه‌هاي ميراث و تمدن بشري از منابعي است كه همواره مورد توجه شاعران و نويسندگان قرارگرفته است. كمتر شاعر و اديب مسلماني است كه در آثار خويش به نحوي، از قرآن كريم تأثير نپذيرفته باشد.هدف اين پژوهش تبيين شيوه‌هاي گوناگون تاثيرپذيري گرمارودي از قرآن در خلق اشعار آييني و دفاع مقدس خويش است. مسئله‌ي اصلي اين پژوهش پاسخ به اين سوال است كه شاعر چگونه از قرآن و مضامين آن در اشعارش بهره برده است كه با فيش برداري از مجموعه‌هاي «گوشواره‌ي عرش» و «خواب ارغواني» به روش توصيفي و تحليل اسنادي انجام گرفته است.نتيجه‌ي بررسي نشان مي دهد كه روابط بينامتني اشعار گرمارودي با قرآن داراي سطوح پنجگانه است كه بيش‌ترين بسامد به سطح واژگاني و پس از آن به سطوح الهامي و اشاره‌اي مربوط مي‌شود.