تاثير يادگيري مشاهده اي و خودگفتاري مثبت بر يادگيري يك تكليف هماهنگي دو دستي در شناگران ماهر

The effect of observational learning and positive self-talk on learning a two-hand coordination task

هدف از تحقيق حاضر مقايسه تاثير يادگيري مشاهده اي وخودگفتاري مثبت بر يادگيري يك تكليف هماهنگي دو دستي در شناگران زن ماهر بود. بين منظور، 45 شناگر با ميانگين سني 3±4/ 25 كه در تيم هاي مختلف شناي استان البرز مشغول به فعاليت بودند بر اساس ركوردها و سابقه ورزشي شان در شنا به سه گروه جفت شده ي :يادگيري مشاهده اي، يادگيري مشاهده اي + خودگفتاري مثبت و كنترل تقسيم شدند. پس از دريافت دستورالعمل كلامي ، توسط آزمونگر، گروه يادگيري مشاهده اي سه بار به مشاهده ي اسپيد كاپ استكينگ3 توسط الگوي ماهر پرداختند. به گروه تركيبي (يادگيري مشاهده اي و خودگفتاري مثبت) تاكيد شد كه در حين اجراي آزمون، جمله اي انگيزشي تكرار كنند و گروه كنترل به 20 دقيقه شنا پرداختند و قبل از اجراي آزمون 5 ثانيه شكل هرم هاي چيده شده را مشاهده كردند. سپس اتمام دوره ي تمريني ، آزمون اكتساب انجام شد. زمان اجراي تكليف به منظور ابزار سنجش عملكرد شركت كنندگان در نظر گرفته شد. براي تحليل نتايج از آزمون تحليل واريانس يكطرفه و آزمون تعقيبي LSD با 05 /0≥p استفاده شد. نتايج نشان داد گروه تركيبي يادگيري مشاهده اي و خودگفتاري مثبت به ميزان معني داري(001/ 0≥p) عملكرد بهتري را نسبت به ساير گروه ها داشتند.