بررسي تأثيرتوسعه پايداربرتوليدسبزدرايران

با توجه به اينكه توسعه پايدار در دو دهه اخير بعنوان يكي از عوامل مهم توسعه اقتصادي يك كشور محسوب شده و از آنجا كه توليد ناخالص داخلي سبز نيز شاخص رشد اقتصاديست كه پيامدهاي زيست محيطي از توليد ناخالص داخلي معمولي كسر ميگردد، مهم است كه بتوان رابطه ي بين توسعه پايدار و توليد سبز رابررسي نمود. بنابراين در اين مطالعه اثر توسعه پايدار بر توليد سبز در ايران طي دوره ي زماني 91-1367 مورد بررسي قرارگرفته شده است. در اين راستا ابتدا شاخص توسعه پايدار و توليد سبز محاسبه و سپس براي برآورد الگوي توليد سبز ، روش ARDL و تابع توليد كاب- داگلاس به كارگرفته شده است. بر اساس يافته هاي اين پژوهش شاخص توسعه پايدار و موجودي سرمايه اثر مثبت معني داري بر توليد سبز داشته و همچنين ضريب تصحيح خطا نشان مي دهد كه در هر دوره 60درصد از عدم تعادل هاي كوتاه مدت توليد سبز جهت رسيدن به تعادل بلندمدت تعديل مي شود. با توجه به نتايج پژوهش، اجراي برنامه ها و سياست هايي با هدف كاهش فقر و بهبود توزيع درآمد، افزايش بهره وري نيروي كار، سرمايه گذاري به منظور بهبود امكانات بهداشتي و آموزشي،كنترل مصرف سموم شيميايي، حفاظت از محيط زيست پيشنهاد مي گردد.