بررسي ارتباط جسم و روح از ديدگاه ابن سينا و ملاصدرا و تطبيق آن با آموزه‌هاي قرآني و روايي با رويكرد انسان شناسانه

مسئله ساحت­هاي وجودي انسان، يعنى روح و جسم از مهم­ترين مباحث انسان شناسي است. از ديرباز انديشمندان و صاحب نظران با چالش­هايي در زمينه ارتباط روح و بدن و چگونگى تأثير و تأثر اين دو برهم، روبرو بوده­اند. هرچند وجود روح با روش­هاى متعدد از قبيل روش­هاى عقلى، قياسى و تجربه درونى يا اثبات آثار، قابل درك است؛ اما درباره ارتباط روح با بدن و كيفيت اين ارتباط، در بين دانشمندان محل بحث است. اگر انسان آميخته­اى از روح مجرد و بدن مادى است و از دوحقيقت تركيب يافته است، ارتباط اين دو چگونه است و نيز ماهيت واحده انسان چگونه توجيه پذيراست؟ از اين رو، مباحث مربوط به جسم و روح جايگاه ويژه­اي درمباحث انسان شناسي دارد . كهن ترين بحث در اين باره، در محاورات افلاطون، به خصوص محاوره فايدون، ديده مي­شود. مهمترين ديدگاه­ها درباره نفس (روح) و ارتباط آن با جسم عبارتند از: 1. روح موجودي جداي از جسم نيست، بلكه هماهنگي اجزاي بدن است. 2. روح موجودي جداي از جسم است، اما ويژگي­هاي جسم را دارد. 3. روح موجودي جداي از جسم است و ويژگي­هاي جسم را ندارد. 4. روح موجودي جداي از جسم است، اما در عين حال پاره­اي از ويژگي­هاي جسم را داراست.