آموزش مداوم و خودآموزي در دانشگاه ها وموسسات آموزش عالي

امروزه بنيان همبستگي اجتماعي، پيشرفت اقتصادي، توسعه پايدار، تعالي انسانيت، صلح و دوستي، همگي به آموخته ها و آموزه هاي دانشگاهي وابسته است درنتيجه، يك بازانديشي بنيادي در ساختار، روش ها، محتوي، شيوه هاي سازماندهي و به ويژه تمركز بر راهبردهاي يادگيري كه به بهسازي آموزش و پژوهش دانشگاهي منجر شود، ضرورت دارد. به گونه اي كه فرد دريك فرايند دائمي، آگاهانه و مسئولانه، درگير يادگيري شود و تعهد خود را نسبت به خود آموزي از طريق ايجاد، تقويت و تثبيت رويكرد «يادگيري مداوم» ارتقا دهد . اهداف تحقيق حاضر، شناسايي اهداف خودآموزي و شاخص هاي اصلي شكل گيري آن؛ تحليل پيشرفت اين اهداف طي نظرسنجي ها؛ شناسايي روش هاي خودآموزي استفاده شده توسط دانشجويان و شناسايي دلايل اساسي خودآموزي بوده است كه با توجه به نتايج نظرسنجي انجام شده، مشاهده شد كه: نيازهاي اجتماعي اهميت بسزايي در شكل گيري دلايل خودآموزي دارند؛ همچنين خودآموزي با تمام جنبه هاي شخصيتي، مهارت هاي حرفه اي، خلاقيت و ارتباطات عمومي ارتباط مثبت دارد. و سپس راهكارهايي جهت تعميق و توسعه يادگيري مداوم در دانشگاه ها و مراكز آموزش عالي كشور ارائه گرديده است.