بررسي انگيزه هاي انسان به سفر و چگونگي محصول گردشگري

طي سال هاي اخير؛ تحريم هاي بين المللي نيرو محركه اي گرديد تا دولت را در راستاي افزاش تنوع محصولات اقتصادي و متعاقباً كاهش آسيب هاي پيش رو بيشتر متمركز نمايد. به همين سبب اقتصاد چند محصولي نيازش احساس گرديده و گردشگري به عنوان محصولي اقتصادي توانست جايگاهش را در برنامه ي ششم توسعه به اولويت اول ارتقاء دهد. از آن جايي كه نتيجه گرفتن از هر فعاليت و در هر زمينه نيازمند به اصل بنياني شناخت بوده و همانظور كه محصول گردشگري بر انسان عرضه مي گردد، لذا شناخت از انسان به عنوان مهم ترين و اساسي ترين ركن مي بايد مورد توجه قرار گيرد. اهميت موضوع مربوط است به اين سوال كه انسان و نيازهايش چيست و گردشگري در كجاي اين نيازها واقع شده است؟ اگر بتوان براي اين سوال پاسخي مناسب دريافت، همزمان مي توان به نيازهاي واقعي او آگاه شد و برنامه اي مدون و مشخص برايش در هر زمينه اي از جمله توسعه ي گردشگري در ايران طراحي نمود. تصور كنيم در صدد باشيم براي جانداري خانه اي بسازيم اما ندانيم كه آن جاندار چيست و چه نيازهايي دارد ؟ آيا مي توان خانه اي كه ساخته شده را متناسب با نيازهاي او دانست ؟ لذا در اين مقاله سعي شده با روش تحليلي - توصيفي همراه با متد آكرونيك و دياكرونيك، اين مهم را تا آنجايي كه مجال فرصت مي دهد بررسي نموده و زمينه را، به جهت فراهم نمودن امكاناتي براي نيازهاي واقعي او، از سفر و گردشگري ايجاد نمود. در اين بررسي از يافته هاي كاشفان بنيادين علم، جامعه شناسان، اساتيد و كلام اديان بهره برده شده است. نتيجه ي بررسي نشان مي دهد كه غالب دانشمندان امروزي بر خلاف گذشته كه انسان را تعريف مي كردند و براي او نسخ ثابت اجتماعي تجويز كرده اند، با اثبات نظريه هايي همچون؛ نسبيت، اصل عدم قطعيت پديده ها، عليت آماري، احتمالات، فيزيك كوانتومي، اصل مكمليت و ... دريافتند، كه در رويكرد گذشته كه بر مفروضات نيوتوني استوار بوده، دچار اشتباه شده اند. طي بررسي هاي نگارنده، گردشگري و سفر به عنوان نيازي دروني و از اهداف آفرينش است، سفر و گردشگري، هم در زندگي بيروني و عيني يك عامل اقتصادي، اعتقادي، فكري و سياسي است و هم در زندگي دروني و باطني انسان كه در حال حركت دائميست، موجبات گسستن بندهايي مي گردد كه عامل ركورد و توقف است . از مهمترين علت هاي آن، گسترش و تحرك جهان بيني انسان مي باشد، يعني جهان بيني يك گردشگر، هم وسيع مي شود و هم متحرك و در مقابل كسي كه بي حركت و راكد است، جهان بيني اش نيز تنگ و راكد خواهد بود و ساختن يك تمدن، از يك بينش بسته ممكن نيست. بنابراين توجه به محصول گردشگري بايد به شيوه اي باشد كه نياز او را در زندگي دروني و بيروني به شكلي فراهم نمايد كه مدام بين اين دو در حركت باشد.