تبيين مولفه هاي فرهنگي در برندسازي پايدار مقاصد گردشگري معنوي

نفوذ عميق معنويت در فرهنگ عصر جديد، رويكردي نوين در حوزه گردشگري ايجاد كرده كه گردشگري معنوي ناميده مي شود و همپوشاني بالايي با گردشگري ديني دارد. در اين چارچوب، انسان جزيي از يك كل در نظر گرفته مي شود كه با انگيزه آرامش درون و پالايش روحي خود به مقاصد معنوي سفر مي كند. مقاصد معنوي و ديني بين افراد و جوامع ارتباط برقرار مي كنند و اين مقاصد را نمي توان بدون ابعاد اجتماعي و فرهنگي آن ها در نظر گرفت. مولفه هاي فرهنگي در ترسيم چهره ي مقاصد گردشگري معنوي و ترويج آن نقش مهمي دارند. مقاصد معنوي عموماً با تجربه ي انسان ها و داستان هايي كه مردم از آن ها تعريف مي كنند، معنا مي يابند و از ساير مكان ها متمايز مي شوند. شخصيت سازي و پر آوازه كردن مقاصد گردشگري معنوي در راستاي توسعه اقتصادي، رفاه اجتماعي و پايداري فرهنگي، نيازمند برندسازي مقصد با در نظر گرفتن ابعاد پايداري برند است. اين نوع برندسازي به مفهوم خارج كردن مقصد از شرايط عادي و وارد كردن آن به شرايط منحصر به فرد و ويژه به كمك مولفه هاي فرهنگي مقصد با هدف تقويت جايگاه ذهني و توسعه مكان مورد نظر است. پيش فرض ها و مولفه هاي فرهنگي به عنوان مهمترين ابزار برندسازي مقاصد پردشگري معنوي اطلاق شده و بدون در نظر گرفتن آن ها مقاصد گردشگري معنوي، پايايي و پوياي لازم را نداشته و برنامه ريزان و مديران را دچار مشكلات جدي خواهد نمود. اين مقاله در پي شناخت مولفه هاي فرهنگي و تبيين چگونگي تأثير آن ها در برندسازي مقاصد گردشگري معنوي به منظور توسعه پايدار اين رويكرد نوظهور در حوزه گردشگري است.