جستاري تحليل شناختي بر مفهوم پايداري و اصول ارزيابي آن در معماري و فضاهاي شهري

امروزه افزايش مصرف منابع كمياب و عواملي مثل رشد جمعيت و رشد نامتعادل، پيشرفت و توسعه كشورهاي مختلف را به خطر مي‌اندازد. بديهي است كه توسعه اقتصادي مي‌تواند اثرات ناخواسته اجتماعي و زيست‌محيطي، شامل تغيير آب و هوا، استفاده بيش از اندازه منابع آب شيرين، كاهش تنوع زيستي و افزايش نابرابري‌ها را به همراه داشته باشد. توسعه پايدار يك دستاورد در توسعه مي‌باشد كه با فعاليت‌هاي همه جانبه اقتصادي با حفظ محيط‌زيست و مسائل اجتماعي مرتبط با آن، همراه است. طراحي شهرها و ساختمانها در سراسر جهان گاه موجبات بهبود و گاه تخريب محيط زيست را فراهم مي سازد. تأثيرات زيست محيطي فقط بومي نيستند، بلكه اقيانوسها و نقاط قطبي و لايه هاي جو را نيز در مي نوردند. با در نظر گرفتن هم پيوندي اين تاثيرات، طراحي محيطهايي كه ويژگي صرفه جويي در انرژي و هم چنين حفاظت منابع طبيعي را در خود داشته باشند در زمره اصلي ترين مسئوليتهاي معماران فرض مي شود. در اين مقاله در رويكرد توصيفي- تحليلي، مفهوم پايداري و اصول ارزيابي آن در معماري و فضاهاي شهري مورد بررسي قرار گرفته و نكاتي چند پيرامون اصول و شاخصهاي ارزيابي پايداري در معماري مورد اشاره قرار گرفته است.