تحليل مضامين نمايشي، سينمايي بر دار كردن حسنك وزير در تاريخ بيهقي

تصويرسازي، طيف وسيعي از معاني و مفاهيم را در حوضه هاي مختلف (عكس، فيلم، نقّاشي، نگارگري و ... ) فرا ذهن مي آورد؛ امّا تصويرسازي در ادبيّات با تصويرسازي در سينما متفاوت است و منظور از تصوير در اين پژوهش، تصويرها و توصيف‌هاي زنده و پويايي از شخصيّت‌ها، رويدادها و چشم‌اندازهاست كه قابليت نمايشي، سينمايي دارند. ماجراي بر دار كردن حسنك وزير، نوشتۀ ابوالفضل بيهقي (385 - 470)، از اين دست نوشته-هاست كه بيهقي، با توصيف‌ها و تصويرهاي بديع و هنري به مانند كارگردان و فيلمنامه‌نويسي زبردست عمل كرده‌ و قدرت آفرينندگي خود را به نمايش گذاشته‌است، به طوري مخاطب را از زواياي گوناكون به كانون قدرت تصويرسازي نويسنده دعوت مي‌كند. اين پژوهش از منظر تصاوير و فنّون سينمايي با رويكردي توصيفي- تحليلي نگاشته شده است كه پس از تعريف اصطلاحات سينمايي، تصاوير و توصيف هاي عناصر داستاني ماجراي حسنك وزير كه قابليت نمايشي شدن دارند، با تكيه بر نمونه هاي آن ها در متن مذكور مشخص شده است؛ يعني: ميزانسن، شخصيّت و شخصيّت پردازي، گفتگو، توالي زمان و مكان، نما (نزديك، متوسط نزديك، باز، خيلي باز) بازگشت به گذشته و نريشن، تعريف و تحليل گرديده است.