اثربخشي گروه درماني با رويكرد تحليل ارتباط متقابل بر صميميت زناشويي

این تحقیق از تحقیق های شبه آزمایشی از نوع گروه كنترل نابرابر(طرح پیش آزمون- پس آزمون) است كه با هدف بررسی اثربخشیگروه درمانی با رویكرد تحلیل ارتباط متقابل بر صمیمیت زناشوییدرشهرمشهد انجام شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل كلیهزوجینی است كه به دلیل اختلافات زناشویی به مركز مشاوره اداره آموزش و پرورش ناحیه دو شهر مشهد در بازه زمانی 1393/11/1 لغایت 1393/12/15 مراجعه كرده اند، می باشد كه 20 زوج به صورت داوطلبانه ثبت نام نمودند، به طور داوطلبانه در 2 گروه آزمایش (10 زوج) و كنترل (10 زوج) گمارده شدند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش، مقیاس صمیمیت تامپسون و واكر (1983) بود. آموزش مبتنی بر تحلیل ارتباط متقابل طی 10 جلسه 2 ساعته بر روی گروه آزمایش اجرا شد و به گروه كنترل هیچ گونه آموزش خاصی ارائه نگردید. در پایان، از هر دو گروه پس آزمون گرفته شد. نتایج نشان داد كه گروه درمانی به شیوه تحلیل ارتباط متقابل بر صمیمیت آزمودنی ها تأثیر گذار است (p<0/05).