مديريت نرخ بيكاري طبيعي در ايران با استفاده از الگوي ماندگاري ركود

كاهش بيكاري و رسيدن به يك سطح قابل قبول نرخ بيكاري يكي از اهدافي است كه دولتها براي دستيابي به آن تلاش زيادي ميكنند. در اين مقاله رابطه ي نرخ بيكاري بالفعل و نرخ بيكاري طبيعي را براي يك دوره17 ساله (1375-1392) در قالب الگوي ماندگاري ركود بررسي كرده ايم. و همچنين با استناد به مقاله اي از نرخ بيكاري طبيعي و نرخ بيكاري متناسب با تورم غير شتابنده كه از دو روش فيلتر هدريك-پرسكات و الگوي فضاي حالت و فيلتر كالمن براي اقتصاد ايران طي سالهاي 1365-1392 تخمين زده شده است استفاده كرده ايم. با برآورد آمار نرخ بيكاري و نرخ بيكاري طبيعي در الگو، نتايج نشان مي دهند كه آنچه در الگو بيان شده، رابطه ي نرخ بيكاري و نرخ بيكاري طبيعي را در اين دوره از اقتصاد ايران نشان مي دهد. با ثابت فرض كردن متغيير bt در الگو، مقدار حاصل از تفاوت نرخ بيكاري طبيعي و نرخ بيكاري در دوره t با مقدار حاصل از تفاوت نرخ بيكاري طبيعي و نرخ بيكاري در دوره t-1 برابر مي باشد. در صورتي كه متغيير 1 ≤ bt باشد، آنگاه نرخ بيكاري طبيعي در دوره يt از نرخ بيكاري طبيعي در دوره ي t-1 بيشتر شده و منجر به ركود بلند مدت ميشود. و در پايان نيز پيشنهاداتي براي خروج از ركود و كنترل نرخ بيكاري بيان مي كنيم.