تاثير قانون مديريت خدمات كشوري بر اثربخشي مديريت راهبردي منابع انساني

مطالعه حاضر يك تحقيق كاربردي است و در زمره مطالعات توصيفي- پيمايشي قرار مي گيرد. در اين پژوهش از بررسي هاي ميداني و مطالعات كتابخانه اي براي جمع آوري اطلاعات استفاده شده است. جامعه آماري تحقيق حاضر شامل پنج سطح مديريتي وزارت كشور شامل )معاونين وزير كشور، مديران كل وزارت كشور، معاونين مديران كل وزارت كشور، روساي ادارات وزارت كشور و كارشناسان مسئول وزارت كشور( بود. با توجه به محدود بودن تعداد جامعه تحقيق از روش كل شمار براي نمونه گيري استفاده شد. در اين تحقيق از پرسشنامه محقق )N=042( ساخته بر اساس اهداف تحقيق استفاده گرديد كه روايي محتوا و صوري ابزار تحقيق توسط افراد متخصص و اساتيد محترم راهنما و مشاور تأييد شد و از طريق محاسبه مقدار آلفاي كرونباخ، ميزان پايايي ابزار تحقيق 2800 بدست آمد. براي تجزيه و تحليل داده هاي جمع آوري شده، در سطح آمار توصيفي از جدول فراواني و براي تجزيهوتحليل دادهها در سطح آمار استنباطي از آزمون هاي همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون خطي ساده )روش همزمان( با كمك نرمافزار 0 استفاده شد. نتايج نشان داد / نسخه 00 و براي برسي مدل از نرم افزار ليزرل نسخه 5 SPSS كه ضرايب رگرسيوني استاندارد شده همه ارتباطات بين اثربخشي مديريت راهبردي منابع انساني و قانون مديريت خدمات كشوري و همچنين مؤلفههاي آنها تأييد شده و همه متغيرها باهم ارتباط مثبت و معناداري دارند. همچنين، شش بعد ورود به خدمت، استخدام، انتصاب و ارتقاي شغلي، توانمندسازي كاركنان، ارزيابي عملكرد و تامين اجتماعي و بازنشستگي با مديريت راهبردي منابع انساني داراي اثر مثبت و معنادار بر اثربخشي مديريت راهبردي منابع انساني است در حالي كه دو بعد حقوق و مزايا و حقوق و تكاليف كاركنان اثر منفي و معناداري بر اثربخشي مديريت راهبردي منابع انساني دارند.