خوانش اعجاز ادبي قرآن از رهگذر مطالعات بينامتني

مطالعات قرآني، پيرامون ابعاد متني و ادبي آيات، داراي سابقه طولاني اي است. در اين ميان امكان كاربست رهيافت هاي نوين در پژوهش هاي مرتبط با اعجاز قرآن كريم نيز وجود دارد. يكي از اين رهيافت‌ها، مطالعات بينامتني متون است كه به نوعي از نتايج رويكردهاي زبان شناختتي و نقد متن محور متون است. به موجب چنين مطالعاتي، اثرگذاري متن قرآن در آفرينش آثار ادبي ماندگار و سرآمد در قرون پس از نزول، بيش ار پيش رخ مي نماياند. به عبارت ديگر نه تنها فراخوان هم آوردي قرآن در طي قرون متمادي، از جانب مخاطبان پاسخ داده نشده، بلكه ادبيان برجسته و منفرد در عصرهاي بعد به نوعي وام‌دار ظرافت‌هاي متني و تعابير نغز قرآني بوده‌اند. نويسنده در مقاله‌ي پيش رو بر آن است تا نشان دهد، مظالعات بينامتني مي‌تواند، به مثابه دليلي بر اعجاز ادبي قرآن كريم به شمار آيد و گوياي فرازماني بودن متن قرآني باشد.