آموزه هاي شيخ الانبياء؛ حضرت ابراهيم(ع)

حضرت ابراهيم(ع) شيخ الانبياء و دومين پيامبر اولوالعزم است كه تمامي پيروان اديان الهي مايل هستند خود را به نوعي به ايشان منتسب كنند. او در دوران نبوت، داراي سيره نظري و عملي فراواني بود كه وجه مميزه آن حضرت تلقي شده است و متقابلاً در قرآن، با واژگاني خاص شناسانده مي شود. دغدغه اين جستار -كه به شيوه توصيفي- تحليلي تدوين گشته است- بازخواني زواياي شاخص سيره نظري و عملي حضرت ابراهيم است. از نتايج تحقيق برمي آيد كه بايست توحيد را محوري ترين مولفة انديشگاني آن حضرت به شمار آورد كه غالب آموزه هاي اخلاقي - فكري و آداب سلوكي ايشان را مي توان بر حول اين مولفه بنيادين تبيين نمود. بنابر اين ضرورت نگرش بازخوانشي است كه اين پژوهش تلاش كرده است از مداقه در سيره نظري و عملي به معرفي و بازشناسي شاخصه هاي راهبردي انديشه هاي حضرت ابراهيم (ع)بپردازد.