مطالعه تطبيقي غايت هنر اسلامي و حكمت متعاليه ملاصدرا

حكمت به معناي دانايي، علم، دانش و نوعي عرفان عقلي كه در مراحل متعالي خود به شناخت وجود حق تعالي و رسيدن به حقيقت و برهان و غايت هر چيز و نهايتاً رسيدن به حق مي باشد.هنر اسلامي نيز از ديد گاه بسياري متفكران شرق و غرب همواره درصدد بوده مخاطب خويش را جهت دريافت حقيقت و رسيدن به تعالي آماده سازد. در هنر اسلامي همانند حكمت اسلامي همه چيز حول محور توحيد و يگانگي مي چرخد و تلاش دارد كه انسانها را ياري دهد تا از كثرت هاي پيش رو بگذرند و به آرامش روشن وحدت بيكران بازگردند كه در نگاهي حكمي هركدام از وجودات اين عالم خود از آن حقيقت ناب، در مراتب پائين تر متجلي شده و به واسطه ي تشخيص، ماهيّت اين جهاني گرفته اند كه اين همان وحدت وجود مد نظر ملاصدرا مي باشد. هنرمند مسلمان نيز مانند فيلسوف حكمت متعاليه از ابزار شهود و عقل براي رسيدن به وحدت بهره مي گيرد. در اين پژوهش كه به روش توصيفي و تحليلي انجام گرديد، نگارندگان سعي دارند به هدف نهايي اين دو از طريق ابزاري كه هر كدام برگزيده انده، دست يابد و اشتراكات غايي هر دو را بيان دارند. حكمت متعاليه درصدد است تا نفس انساني را به كمال برساند تا تشبه به باري تعالي پيدا كند و در هنر اسلامي نيز هنرمند عينيّت نورالهي را توسط عقل خلاقه به نمايش مي گذارد تا تجلي از حق و توحيد و يگانگي را به مخاطب متذكر شود.