سبكهاي دلبستگي، سبك هاي انگيزشي و يادگيري خودتنظيمي

جامعه پويا نيازمند انسان هاي پويا و با انگيزه است. رشد و توسعه مولفه اي است كه پرداختن به آن براي همه ي كشورهاي جهان مطرح است. هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه سبك هاي دلبستگي، سبك هاي انگيزشي و يادگيري خودتنظيمي مي باشد. طرح پژوهش از نوع همبستگي(رگرسيون) مي باشد. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد علوم تحقيقات تهران سال 95-94 مي باشد. روش نمونه گيري از نوع خوشه اي چند مرحله اي مي باشد. 320 نفر از دانشجويان نمونه پژوهش حاضر را تشكيل مي دهند. ابزار گردآوري اطلاعات پرسشنامه دلبستگي بزرگسالان هازن و شيور، پرسشنامه خودتنظيمي پينتريچ و شرابن و پرسشنامه ولرند، بليز، برير و پليتر مي باشد. داده هاي حاصل به روش همبستگي پيرسون و رگرسيون چند متغيره با نرم افزار16 spss تجزيه و تحليل شدند. نتايج تحليل رگرسيون چند متغيره نشان داد كه سبك دلبستگي ايمن، سبك هاي انگيزشي و انگيزه بي انگيزگي يادگيري خودتنظيمي را پيش بيني مي كنند. همچنين نتايج ضريب همبستگي نشان داد كه بين سبك دلبستگي ايمن و انگيزه دروني و بيروني با يادگيري خوددتنظيمي رابطه مثبت معنادار وجود دارد و بين بي انگيزگي با يادگيري خودتنظيمي رابطه منفي معنادار وجود دارد. براساس نتايج پژوهش حاضر و با توجه به نقش و اهميت سبك هاي خودتنظيمي در يادگيري دانشجويان بايد گفت كه مبحث راهبردهاي انگيزش و به دنبال آن سبك هاي دلبستگي، از مباحث اصلي در آموزش عالي مي باشد، كه در مورد دانشجويان به عنوان آينده سازان كشور نياز به توجه ويژه اي دارند.