بررسي كاهش پرخاشگري كودكان عقب مانده ذهني با موسيقي درماني

روان‌شناسي كودكان استثنايي شاخه‌اي از دانش روان‌شناسي است كه به مسايل كودكان استثنايي از گستره كودكان تيزهوش تا كودكان عقب مانده ذهني، كودكان نابينا و كم بينا، كودكان ناشنوا و كم شنوا، كودكان داراي ناتواني‌هاي تكلمي، كودكان داراي ناتواني‌هاي حركتي و ذهني مي‌پردازد. هدف از انجام اين پژوهش بررسي ارتباط موسيقي با پرخاشگري كودكان عقب مانده ذهني بود. بدين منظور آزموني همراه با پيش آزمون، پس آزمون و گروه كنترل انجام شد. جامعه آماري شامل دانش‌آموزان كم توان ذهني آموزش پذير 8-12 سال مدرسه استثنايي خزايلي شهرستان رشت در سال تحصيلي 95 -1394 شامل 53 دانش‌آموز بود. 16 دانش‌آموزي كه بيشترين نمره را در پرخاشگري كسب كرده بودند انتخاب و به تصادف در دو گروه آزمايش (8 نفر) و كنترل (8 نفر) گمارده شدند. براي تحليل نتايج از روش تحليل كوواريانس استفاده شد. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه موسيقي درماني گروهي منجر به كاهش پرخاشگري در پس آزمون گروه آزمايش شده است (01/ 0 P) و رفتارهاي پرخاشگرانه در پايان دوره در مقايسه با گروه كنترل كاهش معناداري داشته است. يافته‌هاي اين پژوهش واجد كاربردهاي باليني به منظور درمان مشكلات رفتاري بروني‌سازي شده كودكان عقب مانده ذهني است