مطالعه تاثير موسيقي بر ناسازگاري كودكان عقب مانده ذهني

كودكان كم‌توان ذهني با توجه به محدوديت‌هاي ويژه نسبت به كودكان عادي رفتارهاي سازش نايافته بيشتري از خود نشان مي‌دهند. در اين پژوهش تأثير موسيقي درماني بر سازگاري كودكان عقب مانده ذهني مدرسه استثنايي خزايلي شهرستان رشت در سال تحصيلي 95 -1394 در گروه آزمايش اجرا و نتايج حاصله در مقايسه با داده‌هاي گروه كنترل مورد بررسي قرار گرفت. اين طرح از دو گروه آزمودني تشكيل شد هر دو گروه دو بار مورد سنجش قرار گرفتند. اندازه‌گيري اول با اجراي يك پيش آزمون و اندازه‌گيري دوم، پس از اعمال متغير مستقل در گروه آزمايشي با يك پس آزمون براي هر دو گروه (آزمايش و كنترل) انجام شد. براي تشكيل گروه آزمايش و كنترل، با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي، نيمي از آزمودني‌ها در گروه اول و نيمي از آنها در گروه دوم جايگزين شدند. با استفاده از جاي¬دهي تصادفي دو گروه مشابه همديگر بوده و اندازه‌گيري متغير وابسته براي هر دو گروه در يك زمان و تحت يك شرايط صورت گرفت. تجزيه تحليل اطلاعات با استفاده از تحليل كوواريانس چند متغيره (مانكوا) انجام شد. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه موسيقي درماني گروهي منجر به ايجاد تفاوت معني‌داري (01/0 P) در پس آزمون دو گروه آزمايش و كنترل شده و مقايسه ميانگين‌ها حاكي از افزايش سازگاري در كودكان ناتوان ذهني گروه آزمايش مي‌باشد. مجذور سهمي إ تا با مقدار 94/0 شدت اثر موسيقي درماني را در مؤلفه ناسازگاري نشان مي‌دهد و بيانگر شدت اثر بسيار بالاست و پيشنهاد مي‌شود از نتايج اين پژوهش در حل مشكلات رفتاري و سازگاري كودكان كم توان ذهني استفاده شود.